Meedoen belangrijker dan winnen?

Natuurlijk is het een cliché dat meedoen belangrijker is dan winnen. Het is nog gelogen ook, want uiteindelijk wil iedereen het liefste op de hoogste trede janken bij zijn eigen volkslied. Toch zijn er genoeg Olympische sporters voor wie meedoen wél een doel op zich was. En daar zijn we eerlijk in: dat levert prachtige verhalen op.

 


 

Eric Moussambani, Sydney 2000

De langzaamste 100 meter zwemmen ooit

Alleen al de vertwijfeling op zijn gezicht, toen zijn enige twee concurrenten veel te vroeg het water indoken, is goud waard. Maar het verhaal van Eric Moussambani is om veel meer redenen onbetaalbaar. De zwemmer uit Equatoriaal Guinea, een piepklein staatje in West-Afrika, was met zijn extreem langzame 100-meterrace ronduit ontwapenend…

 

Lees 'Eeuwige roem in twee minuten voor Eric Moussambani' 

 

  


 

Philip Boit, Nagano 1998

De slechtste langlaufer ooit

Zelden leverde een laatste plaats zó veel applaus en waardering op. De al lang en breed gehuldigde winnaar Bjørn Dæhlie stond hem op te wachten, net als vele honderden toeschouwers: Philip Boit. De Keniaanse langlaufer zal zich zijn debuut op de Olympische Winterspelen in Nagano (1998) voor altijd herinneren.

 

Lees 'IJskoud de slechtste'

 

 


 

Jamaicaans bobsleeteam, Calgary 1988

Wereldfaam na wereldcrash

Wie herinnert het zich niet: het debuut van de Jamaicaanse viermansbobslee op de Olympische Winterspelen… Hun optreden in Calgary (1988) eindigde al voor de uiteindelijke finale. Met een spectaculaire crash in de derde heat namen Dudley Stokes, Devon Harris, Nelson Stokes en Michael White afscheid van het Olympische toneel. Anti-helden? Dacht het niet. Disney zag brood in het optreden van dit exotische kwartet - de film Cool Runnings werd het resultaat.

 

Lees 'Stay in the sled, guys!' 

 

 

  


  

Steven Bradbury, Salt Lake City 2002

De beste shorttracker
Het verhaal van de gouden medaille die Steven Bradbury in 2002 in Salt Lake City veroverde, is ronduit bizar. De Australische shorttracker leek kansloos in de 1000 meter-finale, maar won alsnog op miraculeuze wijze: op enkele meters van de finish gingen alle vier zijn tegenstanders onderuit.

Lees 'The last man standing' 

 

  


 

Michael Edwards, Calgary 1988

Schansspringer met heldenstatus

Hij wordt gezien als de slechtste schans-springer die ooit op de Spelen actief was, maar zijn bedenkelijke prestatie leverde Michael Edwards wel wereldfaam op. De eerste Britse Olympische schansspringer werd keihard laatste tijdens de Winter-spelen in Calgary (1988). Maar dat hij überhaupt overeind bleef, is op zich al knap voor een aan hoogtevrees lijdende, iets te zware schansspringer met een bril die voortdurend beslaat… Eddie the Eagle, aangenaam.


Lees 'Eeuwige roem voor Eddie the Eagle'