Stay in the sled, guys!

Wie herinnert het zich niet: het debuut van de Jamaicaanse viermansbobslee op de Olympische Winterspelen… Hun optreden in Calgary (1988) eindigde al voor de uiteindelijke finale. Met een spectaculaire crash in de derde heat namen Dudley Stokes, Devon Harris, Nelson Stokes en Michael White afscheid van het Olympische toneel. Anti-helden? Dacht het niet. Disney zag brood in het optreden van dit exotische kwartet - de film Cool Runnings werd het resultaat.



 

Bobslee

 

De commentatoren in Calgary verwoordden wat de hele wereld dacht: ‘Stay in the sled, guys’. In de eerste bochten ging het allemaal nog prima en haalden de mannen een achtste tussentijd, maar even later vreesde de hele wereld voor hun leven. De bobslee kwam bijna dwars uit een bocht, crashte tegen de baanwand en schoof nog meters door, voordat doktoren en andere medici zich om de ongelukkigen konden bekommeren. Ongedeerd waren ze, gelukkig. Een wonder op zich. Sjokkend kwamen ze minuten later de finishlijn over, teleurgesteld, de schouders naar beneden. Stuurman Dudley Stokes schudde gelaten enkele handjes, zwaaide wat en hoorde het gejoel van het publiek niet eens. De helden in wording waren nog niet klaar voor hun twijfelachtige plaats in de geschiedenis.

 

Bobslee

Gegronde reden

Achteraf gezien klinken de oordelen logisch: ‘Tja, Jamaicanen in een bobslee…’ Maar was dat wel zo onlogisch? Nee dus. Er was een gegronde reden voor de Jamaicaanse deelname. In Jamaica zijn ze namelijk steengoed met zogenaamde pushcarts. Die worden eigenlijk gebruikt als handig transportmiddel, maar er zijn ook georganiseerde pushcartraces. En toen de Amerikanen George Fitch en William Maloney de overeenkomsten met het bobsleeën zagen, was het idee geboren.

 

Geschiedenis

Ze startten een zoektocht naar vier geschikte sporters om een team samen te stellen en vonden die uiteindelijk via een oproep in een militair tijdschrift. Maar eerlijk is eerlijk, de tijd tot de Spelen was gewoon te kort om een serieuze voorbereiding op te zetten. Vier jaar later bewees het team met een 25e plaats dat ze er best wat van kunnen, maar eigenlijk hadden zij hun geschiedenis in 1988 al geschreven. Hun voorbereiding: minder dan een jaar. Hun optreden: desastreus. Hun klassering: geen. En toch: heldenstatus. Want weet u eigenlijk nog wie die race uiteindelijk won? Precies.