Eeuwige roem voor Eddie the Eagle

Hij wordt gezien als de slechtste schansspringer die ooit op de Olympische Spelen actief was, maar zijn bedenkelijke prestatie leverde Michael Edwards wel wereldfaam op… De eerste Britse Olympische schansspringer werd keihard laatste tijdens de Winterspelen in Calgary (1988). Maar dat hij überhaupt overeind bleef, is op zich al knap voor een aan hoogtevrees lijdende, iets te zware schansspringer met een bril die voortdurend beslaat… Eddie the Eagle, aangenaam.




Eddie the Eagle

 

Michael Edwards (zoals hij echt heet) had niet bovenmatig veel talent voor schansspringen, getuige zijn onorthodoxe stijl en landing. Het publiek hield de adem in als Eddie in beeld verscheen. Maar eerlijk is eerlijk: hij had dan ook pas twee jaar ervaring in de sport toen hij zijn prestatie in Calgary neerzette: 58e (en laatste) op de 70-meterschans en 55e (en laatste) op de 50-meterschans. Ter vergelijk: de winnaar sprong ongeveer twee keer zo ver als Eddie The Eagle.

 

Publiekslieveling

Toch groeide Eddie in no-time uit tot absolute publiekslieveling. Dat merkte hij zelf pas ná de Spelen, toen hij op het Londense vliegveld Heathrow werd opgevangen door een peloton van zo’n dertig politieagenten. Duizenden en duizenden mensen, verschillende televisieploegen en ander media hadden zich daar verzameld om een glimp van hun nieuwe held op te vangen. Er braken zelfs gevechten uit onder de fans, die zo dicht mogelijk bij de Olympiër wilden komen.

 

Eddie the Eagle

Turbulent leven

Ook de Britse pers had een duidelijke mening over hun landgenoot: Eddie werd gezien als een nationale trots in plaats van een mondiale grap. Uiteindelijk bleef Eddies leven turbulent. Hij maakte zijn opwachting in allerlei televisieshows en tv-commercials, trouwde met een van zijn fans, raakte bankroet, krabbelde op en behaalde onder andere een universiteitstitel (rechten). Ook vandaag de dag is Eddie nog altijd een (nationale) beroemdheid.

 

Eddie the Eagle

 

Speciale regel

Overigens leidde Eddies prestaties in Calgary ertoe dat het Internationaal Olympisch Comité (IOC) de zogenaamde ‘Eddie the Eagle’-regel in het leven riep, om onbekwame sporters van het toernooi te weren. Eddie kwalificeerde zich daarna niet meer voor de grote sporttoernooien. Hij deed wel kwalificatiepogingen voor de Spelen in Albertville (1992), Lillehammer (1994) en Nagano (1998), maar slaagde er niet meer in zijn in 1988 gerealiseerde prestaties te verbeteren… Zijn fans maakt het niets uit. Eddie the Eagle had zijn hoogtepunt allang bereikt.