IJskoud de slechtste

Zelden leverde een laatste plaats zó veel applaus en waardering op. De al lang en breed gehuldigde winnaar Bjørn Dæhlie stond hem op te wachten, net als vele honderden toeschouwers: Philip Boit. De Keniaanse langlaufer zal zich zijn debuut op de Olympische Winterspelen in Nagano (1998) voor altijd herinneren.


 

De toen 28-jarige Boit was de allereerste Keniaan die actief was op de Olympische Winterspelen. En hoewel hij glansrijk laatste werd tijdens de 10 kilometer durende langlaufrace, was hij toch min of meer geboren voor de Spelen. Zijn oom Mike had immers brons veroverd tijdens de Zomerspelen van 1972 in München en Philip was vastbesloten in zijn voetsporen te treden. Voor sprinten had hij geen talent, dus moest het wat anders worden. En het zóu wat anders worden…

 

Philip Boit

Primeur: sneeuw!

In 1997, het jaar voor de Spelen van Nagano, zag Philip Boit sneeuw, voor het eerst van zijn leven. En hij was verkocht. Terug in Kenia kreeg hij het Keniaans Olympisch Comité zover hem daadwerkelijk naar de Spelen uit te zenden. Bij gebrek aan sneeuw trainde Boit in zijn thuisland in het zand: op houten planken werkte hij zich in het zweet en pas in Nagano, nota bene tijdens de Olympische 10-kilometerrace, stond hij voor het eerst op ski’s in de sneeuw. Het publiek omarmde de goedlachse Keniaan direct en toen ook nog zijn grote idool Dæhlie (mét medaille) bij de finish stond te wachten, was Boits Olympische debuut meer dan geslaagd. Sterker nog: toen hij kort daarna vader werd, kreeg zijn zoon uit respect de naam Dæhlie.

 

Heldenstatus

Boit zou vier jaar later overigens min of meer sportieve revanche nemen. Hij trainde toen al lang op skeelers (én in landen met sneeuw) en kwam dus aardig voorbereid aan op de Olympische Winterspelen van 2002 in Salt Lake City. Daar zag hij hoe zijn optreden inspirerend had gewerkt, want ineens stonden er meerdere ‘goudzoekers’ aan de start, zoals uit Kameroen, Thailand en Ierland. En hoewel er onduidelijkheid bestaat over Boits exacte eindklassering in 2002 (sommige archieven melden dat hij drie atleten achter zich liet, andere vijf of zes), is één ding zeker: laatste werd hij niet en zijn heldenstatus is hem nooit meer afgenomen...

 

Philip Boit